هی میخواهم جمع ببندم،میبینم من همیشه استثنا شده ام.همینقدر ضعیفم که هیچ چیز را نتوانم تغییر دهم.همه چیز که قرار نیست دست من باشد.همیشه که خواستن نمی شود توانستن.

از کنسرت هایی که نمی روم دلگیرم.از تمام لحظاتی که جایی در گوشه ای صدایی برپاست و من نیستم.من که به خودم می آیم و می بینم پارچ را پر آب می کنم و نمی دانم برای چه!کتری که پر آب است و قوری را گذاشته ام کنارش که چای دم کنم.نمیفهمم چرا پارچ را آب می کنم.نمی فهمم چرا در گوشی ام می چرخم.گوشی ای که صفحه اش روشن می شود و توجه م را جلب می کند که فقط و فقط بگوید باتری ندارد.چرا؟چون منتظر بودم.از صبح تا شب منتظرم.از شب تا صبح منتظرم.کارم شده راه رفتن،قدم زدن های بی هدف و بی مقصد.نشستن سر چهار راه در همان آلاچیقی که روزهایی با س می نشستیم.نگاه کنم به ماشین ها که پشت چراغ قرمز می ایستند و این همه آدم که همه برای خودشان ماجرایی دارند پیچیده تر از ماجراهای من.این همه آدم.کارم شده آهنگ گوش دادن.خوابیدن.که نباشم و انتظار نکشم.خیلی وقت بود انتظار اینطور برایم زجر نشده بود.از آخرین ها چندین سال می گذرد.هر روز از خودم می پرسم چرا؟چرا باید بعد از سالها برگردم به هرچیزی در گذشته؟چرا باید تکرار شوم؟چرا باید انتظار بکشم؟

دلخوشی هایی هستند که بیخ گلویم را می گیرند!دلخوشی هایی هستند که آوار می شوند بر سرم.اینروزها از همه چیز می ترسم.از خودم بیشتر از همه.این روزها از خودم دلگیرم.ناراحتم.که چرا؟چرا ضعیفم.چرا نمی توانم؟و مسخره ست.همه چیز.این نتوانستن ها.شاید این نخواستن ها.خواستن ها و نتوانستن ها؟نمی دانم.

شده ام یک سری جمله ی گنگ و یک لبخند غم انگیز.شده ام یک آهنگ تکراری.قول های بیخود.قدم های آدمی که خودش هم نمی فهمد از چی،چی میخواهد!